ฉันโตแล้ว..หรอ (1)
posted on 12 Sep 2010 02:56 by hirainบางทีคนเราก็หลงลืมไป ว่าวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลายอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป แต่คนเรากลับไม่ค่อยได้สังเกตเห็น
ฉันนั่งอยู่บนโซฟาพลาสติกราคาถูก อยากจะหาอะไรบันเทิงดู จึงเปิดโทรทัศน์หาช่องรายการเพลงฟัง
..."@!#$#@"...ฉันรู้ ว่าเสียงที่ได้ยินคือเพลงไทยอย่างแน่นอน แต่ฉันกลับฟังมันไม่รู้เรื่อง ไม่ว่าดนตรี จังหวะ เสียงร้อง นักร้องที่เต้นไปมา ความรู้สึกของฉันคือ..." นี้มันเพลงบ้าอะไร "จึงเปลี่ยนไปดูช่องรายการเพลงช่องอื่น
..." @$^$@! " ...นี้มันอะไรกัน สมัยนี้มันมีแต่เพลงแบบนี้แล้วหรือไง ฉันปฎิเสธเพลงแบบนี้โดยสิ้นเชิง จึงปิดโทรทัศน์ และเลือกที่จะไปฟังเพลงเก่าคุ้นหู ที่มีอยู่กว่าพันเพลงในเครื่องเล่นเพลงของฉัน ในนั้นมีเพลงที่เรียกได้ว่าเก่ามาก เพราะเพลงรุ่นยายก็ยังมี
แล้วฉันก็สะดุดกับอะไรบ้างอย่าง....นี้เราฟังเพลงแนวสมัยนี้ไม่ได้แล้วหรอ..
ฉันเคยให้คำตอบกับตัวเองอย่างตรง ๆ ว่าเพลงสมัยนี้มัน " ไม่ได้เรื่อง ขายหน้าตานักร้องอย่างเดียว ดนตรี จังหวะ ก็มีแต่เสียงสังเคราะห์ไปเสียหมด " การปฏิเสธฟังเพลงที่ใคร ๆ เขานิยมในปัจจุบันกันอยู่นั้น ทำให้ฉันรู้สึกถึงพ่อกับแม่ ที่ไม่ว่าฉันจะพยายามให้พวกเขาฟังเพลงที่ฉันชอบเท่าไร พ่อกับแม่ก็ทำได้แค่ฟังผ่าน ๆ ไม่ได้รู้สึกเพราะไปกับฉันเลย
ฉันกำลังรู้สึกเหมือนว่าฉันเหมือนพ่อกับแม่ ที่ไม่ฟังเพลงสมัยนี้ ฟังเพลงแต่ช่วงสมัยของตัวเอง ได้แต่ไปค้นหาขุดเพลง ยุคที่ฉันชอบ
ฉันเคยมองว่าเดี๋ยวนี้ นักร้องเขาเริ่มเอามาฝึกกันตั้งแต่เด็ก ๆ รู้สึกว่าสมัยก่อน นักร้องส่วนใหญ่ ฉันเรียกพวกเขาว่าพี่ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ กลับมีแต่รุ่นน้อง
" ลืม "...ว่าจริง ๆ แล้วนักร้องที่ฉันบอกว่าเด็ก วงในสมัยก่อนที่ฉันชอบฟัง พวกเขาก็เริ่มร้องเพลงช่วงอายุเท่านี้กันทั้งนั้น แต่ฉันเองที่โตขึ้น แก่ขึ้น จนมองผิดมุมไป..." นี้เราโตแล้ว....หรอ "
ฉันเปลี่ยนความสนใจโดยการไปหาอะไรกินแทน เดินไปร้าน(โคตร)สะดวกซื้อใกล้ ๆ เลือกหาขนม เครื่องดื่ม แล้วเดินไปจ่ายเงิน
"ทั้งหมด 45 บาท ครับพี่ " !!! เขาเรียกฉันว่าพี่หรอ !!! ฉันไม่คุ้นกับคำนี้เท่าไรนัก หรือว่าฉันหน้าแก่ก่อนวัย ก็ได้แต่คิดในใจ หรือว่านี้" เราโตแล้ว....หรอ "
ฉันเดินกลับที่พัก พร้อมกับคิดทบทวนสิ่งที่ผ่านมา และคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในสมอง
" นี้ฉันโตแล้ว...หรอ " ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง...
edit @ 12 Sep 2010 03:30:59 by Kirenenko